Η απόκριση του αναλυτή και η «κατεύθυνση της θεραπείας»

από την Όρσα Καμπέρου και τον Πάνο Σερέτη

Ο Λακάν σημειώνει (Ραδιοφωνία,1970) ότι το σώμα ενσωματώνεται στο «σώμα του συμβολικού» και ότι στην ουσία η γλώσσα είναι που μας «αποδίδει» το σώμα. Το καθιστά μία ενιαία και ξέχωρη μονάδα και επιτρέπει να τίθεται σε κυκλοφορία στους κοινωνικούς ή στους ερωτικούς δεσμούς. Ωστόσο, η ομιλία, αυτή η τεράστια παράκαμψη που δανείζονται τα ανθρώπινα όντα προκειμένου να συναντηθούν και να αναπαραχθούν, απορυθμίζει περισσότερο παρά διευκολύνει την συνεύρεση. Δημιουργεί φαινόμενα αγάπης όπως και μίσους – ίδιον της ανθρώπινης συνθήκης – και παράγει συμπτώματα. Η ανάλυση είναι επίσης μια συνάντηση σωμάτων και τα φαινόμενα αγάπης όπως και η ενόρμηση είναι συστατικά της στοιχεία. Ωστόσο, σε αυτή την πρακτική ομιλίας, τα σώματα αποκλείονται από κάθε συνδιαλλαγή. Επιπλέον, αν και το σώμα φέρει τα σημάδια που άφησαν τα λόγια όσων μας μεγάλωσαν, στην ανάλυση, δεν «διαβάζουμε» το σώμα, – καμία σημειολογία του σώματος στην ανάλυση, – διαβάζουμε μόνο τα λεγόμενα. Πέρα από το θεραπευτικό αίτημα – που στο βάθος του αφορά στα αδιέξοδα του «σώμα με σώμα» ανδρών και γυναικών, – κάτι επιπλέον ζητιέται από τον αναλυτή. Ποια λοιπόν πρέπει να είναι η απόκριση του ;

Πίσω: Πρόγραμμα εκπαίδευσης