«Κατασκευές ταυτοτήτων και αναλυτική πράξη στα νέα συμπτώματα»

από τη Χρύσα Λάγιου

Ένα σύμπτωμα για την ψυχανάλυση, δεν ήταν ποτέ μόνον το δυσνόητο μόρφωμα ενός ασυνειδήτου του οποίου έπρεπε να αποκωδικοποιήσουμε το μήνυμα. Ένα σύμπτωμα ήταν πάντα, ακόμα και σήμερα, κάτι που το υποκείμενο παράγει και το οποίο έχει «λειτουργία δεσίματος χρόνου και αλήθειας» ανάμεσα σε απόλαυση – επιθυμία· με άλλα λόγια, σε εμπειρία – αίνιγμα. Συνιστά δηλαδή γλώσσα της υποκειμενικής εμπειρίας του φαντασιακού η οποία, συνδεόμενη με το συμβολικό, εκφράζεται μέσα από σημαίνοντα καθώς γίνεται γλώσσα υποκειμενικής εμπειρίας ενός «άρρητου» μέσα από το βίωμα του αισθητού της εκφοράς του: εκεί όπου συναντάμε το ασύλληπτο της γλώσσας σε ένα «ομιλούν σώμα».

Υπάρχει «ομιλούν σώμα» στην έκφραση των συμπτωμάτων σήμερα και ποιες είναι οι μορφές των «απεικασμάτων»[semblants] μέσα από τις οποίες η αλήθεια αυτού του ασύλληπτου,- που οφείλεται στο πέρασμα της γλώσσας από τη σάρκα-, συνιστά αίτιο ενός συμπτώματος, δηλαδή «σώμα πραγματικού» για το υποκείμενο;

Πώς υποδεχόμαστε στην ψυχανάλυση τις επιτελεστικές πράξεις μέσα από τις οποίες το υποκείμενο αυτής της κβαντικής νέας εποχής οδηγείται από το σώμα του για την αναζήτηση ταυτότητας;

Ποια είναι η οδός των ταυτίσεων που θα ακολουθείται για την συγκρότηση της επιθυμίας του; Είναι εκείνη που υπέδειξε ο Φρόϊντ και ανέδειξε ο Λακάν μέσα από τις τρείς ταυτίσεις;

Πόσο δύσκολο είναι άραγε σήμερα να αναστήσουμε έναν Homo Ludens στην αναλυτική συνάντηση ώστε η «επιτελεστική πράξη» να μετατραπεί σε μια δημιουργία υποκειμενικότητας;

Θα επιστρέψουμε στην θεωρία για την υποδοχή της λειτουργίας του πραγματικού στην μεταβίβαση μέσα από ορισμένα εισαγωγικά μαθήματα όπου θα σταθούμε κυρίως σε φροϊδικά και λακανικά κείμενα, όπως και στο βιβλίο του Πιερ Ντελωνέ «Οι τέσσερις μεταβιβάσεις».

Θα συνεχίσουμε ανασύροντας υλικό από τα Σεμινάρια για ΙΧ,ΧV, XXII εξετάζοντας τις δυνατότητες ταύτισης και δημιουργίας συμπτώματος από το σύγχρονο υποκείμενο.

Πίσω: Πρόγραμμα εκπαίδευσης